Feeds:
Posts
Comments

MICROMERIA ACROPOLITANA

Αρχικό κείμενο

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΝΤΙΛΣΙΖΙΑΝ, ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΛΑΜΠΡΟΣ ΤΣΟΥΝΗΣ

Εθεωρείτο εξαφανισμένο είδος από την ελληνική και την παγκόσμια χλωρίδα για περισσότερο από έναν αιώνα. Κι όμως, η Micromeria acropolitana, το ενδημικό φυτό της Ακρόπολης που ζει μόνο εκεί και πουθενά αλλού στον κόσμο, ανακαλύφθηκε ξανά στον Ιερό Βράχο.

Η χαμένη για πάνω από έναν αιώνα «μικρομέρια της Ακρόπολης», «το στενότοπο ενδημικό της φυτό, ένα φυτό που ζει μόνο σε αυτή την περιοχή και πουθενά αλλού στο κόσμο», καταγράφεται και πάλι στην εν ζωή χλωρίδα του Ιερού Βράχου. Χάρη στον Ελληνα βιολόγο Γρηγόρη Τσούνη και τον 17χρονο γιο του Λάμπρο, που εντοπίζουν στην Ακρόπολη μικρό πληθυσμό από μικρομέριες. Και που μόλις ανακαλύπτουν ότι είναι ο «χαμένος θησαυρός της Ακρόπολης», καταφεύγουν άμεσα στους ειδικούς.

Η πρώτη ιστορική αναφορά στη Micromeria acropolitana σημειώνεται από τον Αυστριακό βοτανολόγο Halacsy το 1908. Από τότε μέχρι σήμερα τα ίχνη της χάνονται. Ντύνεται με ένα πέπλο μυστηρίου και χαρακτηρίζεται «φυτό-φάντασμα». Μάλιστα, το 1998, ο καθηγητής Βοτανικής του Πανεπιστημίου Αθηνών Αρτέμης Γιαννίτσαρος κάνει λόγο για «εξαφανισθέν είδος από την ελληνική και γενικά την παγκόσμια χλωρίδα». Και πιο πρόσφατα, το 2003, ο βοτανολόγος Θεοφάνης Κωνσταντινίδης σε άρθρο του στην «Καθημερινή» αναφέρεται στη «μυστηριώδη Micromeria acropolitana (Μικρομέρια της Ακρόπολης)», την οποία «εδώ και έναν αιώνα κανένας δεν έχει ξαναδεί ούτε στο βράχο της Ακρόπολης ούτε κάπου αλλού». Ή μήπως όχι;

Από το 2004 ο Γρηγόρης Τσούνης, καθώς γράφει το βιβλίο του «Γύρω από την Ακρόπολη», παρατηρεί και καταγράφει το πλούσιο οικοσύστημα της περιοχής. Και δύο χρόνια αργότερα, σε βόλτα μαζί με τον γιο του, «σκοντάφτουν» επάνω. «Μόλις το είδα από μακριά λέω «να μια μικρομέρια» – γιατί τα φύλλα του έχουν μικρά μέρη. Αλλά ποια μικρομέρια ακριβώς;».

Το ραντεβού δίνεται στην Ακρόπολη. Η Δρ Κιτ Ταν από το Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης είναι πρόσωπο-κλειδί. Διεθνώς αναγνωρισμένη και συγγραφέας ενδελεχούς τόμου για τα ενδημικά φυτά της Πελοποννήσου. Τώρα μπροστά τους προβάλλει ένας μικρός πληθυσμός από 200 φυτά. Με ύψος 5 έως 20 εκ., με ανατολικό προσανατολισμό -για να «βλέπει» ήλιο- και σε ύψος 156 μέτρα. Ανθισμένος από Μάιο έως Ιούνιο και με μικρά ροζ άνθη. Πάνω σε πέτρες τειχών και σχισμές με λίγο χώμα. Κι όλα αυτά στον αρχαιολογικό χώρο της Ακρόπολης. Ναι, είναι το πολυετές φυτό-«μύθος»: η Micromeria acropolitana Halacsy, της οικογένειας Labiatae.

Και οι τρεις πλέον κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου. Κρατούν για λόγους ασφαλείας «μυστικό» το ακριβές σημείο όπου φύεται η μικρομέρια. Τι απομένει; «Να επικοινωνήσουμε με τον υπουργό Πολιτισμού, να του παρουσιάσουμε το θέμα και να του πούμε πώς να ληφθούν μέτρα προστασίας του φυτού χωρίς δαπάνες». Το φυτό κινδυνεύει από την ανθρώπινη παρουσία, την τουριστική δραστηριότητα, την εκρίζωση και τον καθαρισμό του αρχαιολογικού χώρου. «Οπως δείχνουμε ενδιαφέρον για τα μνημεία του πολιτισμού μας, οφείλουμε να δείξουμε το ανάλογο ενδιαφέρον και για τους θησαυρούς της φυσικής μας κληρονομιάς».

«Το φυτό δεν είδαμε να το επισκέπτονται μέλισσες, σφήκες ή πεταλούδες. Κοντά του πολλές φορές συναντήσαμε μυρμηγκοφωλιές. Είδαμε μυρμήγκια να μεταφέρουν τους μαύρους μικρούς σπόρους της», όπως καταγράφουν. «Και φύεται συχνά πολύ κοντά ή μαζί με την πικραλίδα Picris sp. που την επισκέπτονται συχνά διάφορα είδη από πεταλούδες».

•   Οι Γρηγόρης και Λάμπρος Τσούνης θα ήθελαν να ευχαριστήσουν την Α΄ Εφορεία Προϊστορικών-Κλασσικών Αρχαιοτήτων και τους ανθρώπους της. Ειδικά, τον κ. Δημήτρη Μπίθα για τη βοήθειά του. Τους φύλακες της Ακρόπολης για την ευγένεια και τη συμπαράστασή τους.

Hμερομηνία :  08-08-09Copyright:  http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathcommon_2_08/08/2009_1289061

Environmental Archaeology

The Journal of Human Palaeoecology

2 issues per year

Print ISSN: 1461-4103
Online ISSN: 1749-6314

Environmental Archaeology: The Journal of Human Palaeoecology aims to publish contributions on all aspects of environmental archaeology, from methodology to synthesis and theory.

Environmental Archaeology is an international peer-reviewed periodical which welcomes contributions that consider the interaction between humans and their environment in the archaeological and historical past. This broad scope embraces papers covering a range of environmental specialisms within archaeology, such as archaeobotany, archaeozoology (both vertebrate and invertebrate), palynology, geoarchaeology, biological anthropology, as well as more synthetic and theoretical approaches to the past human environment. Assemblage and site reports are not encouraged unless these can demonstrate significant new insights in environmental archaeology. Contributions may take the form of substantial research papers or shorter reports and may include, for instance, new techniques, philosophical discussions, current controversies and suggestions for new research. The journal also provides its readership with critical appraisal of recent academic scholarship through its regular books review section.

Membership of the AEA
Environmental Archaeology is the journal of the Association for Environmental Archaeology (AEA). The Association for Environmental Archaeology was formed in 1979 to provide a wide-ranging means of communication between those working in environmental archaeology and related subjects. Individual members of the Society receive the Journal as part of their membership. For further details of the Society please contact the membership secretary: Dr Nicki Whitehouse, Palaeoecology Centre, School of Geography, Archaeology and Palaeoecology, Queen’s University Belfast, Belfast BT7 1NN, UK. Email: membership@envarch.net

—-

The Historic Environment

Policy & Practice

Volume 1 (2010), 2 issues per year

Print ISSN: 1756-7505
Online ISSN: 1756-7513

The Historic Environment is a journal for all those that investigate, conserve and manage the historic environment.

The journal forms essential reading for all archaeological practitioners, and those involved in building conservation – contractors, consultants, curators, researchers, students and fieldworkers – both professional and voluntary. The journal cuts across organisational divisions to identify themes which are of concern and interest to all practitioners.

The Historic Environment demonstrates best practice and appropriate methods, and the enhancement of technical and professional skills. The journal relates these skills to topical issues and features the political, legal, economic, cultural, environmental, social and educational contexts, and the academic frameworks, in which those involved in the historic environment work.

The scope includes:

  • Development of skills and competence in archaeology and conservation
  • Best practice approaches to cultural resource management
  • New techniques in the investigation of ancient and recent archaeological sites, landscapes and buildings
  • The relationship between historic sites and past and future environmental change

Older Posts »